16 april 2011
Maandag 18 april ga ik beginnen met een, grotendeels intern, pijn-revalidatie programma in het revalidatiecentrum Rijndam. Dit duurt gemiddeld 12 weken.
Ik moet toegeven dat ik er niet naar uitkijk, omdat het zowel geestelijk als lichamelijk erg zwaar zal zijn, maar ik kijk nog minder uit naar nog langer niet kunnen werken vanwege de pijn en krachtverlies die mijn rug en nek met zich meebrengen.
Wat is Rijndam?
Op hun website staat het volgende:
Rijndam is een revalidatiecentrum met 700 medewerkers, 50 vrijwilligers en jaarlijks circa 7.000 patiënten op zeven locaties in Rotterdam, Schiedam, Dordrecht en Gorinchem.
Rijndam is er voor kinderen, jongeren en volwassenen die als gevolg van een ziekte, ongeval of aandoening te maken hebben met beperkingen in hun functioneren. Doel van de revalidatie is een zo zelfstandig mogelijk leven in de maatschappij.
De meeste patiënten zijn afkomstig uit de regio Rijnmond en de Drechtsteden. Maar Rijndam behandelt ook patiënten uit de rest van Zuid-Holland, west Brabant en Zeeland.
Waarom kom ik in aanmerking?
Ik ben bijna 8 jaar geleden geopereerd aan een dubbele hernia in mijn onderrug (L4-L5, L5-S1) en sinds die tijd is het nooit meer echt goed gekomen.
De meesten die een hernia operatie ondergaan, zijn na 6 weken alweer aan het werk, maar ik was na die 6 weken al blij dat ik 500m kon lopen. Ook had ik extreme pijn waar geen pijnstiller tegenop kon.
Helaas nog steeds niet, maar nu kan ik op goede dagen 2 uur per dag met mijn hond lopen. Het is alleen zo jammer dat ik dan verder niet veel kan vanwege de pijn en krachtverlies.
De eerste 5 jaar was het alleen de pijn die mijn hele leven beïnvloedde en ik zou nu willen dat dat nog steeds zo was, maar in de afgelopen 3 jaar heb ik ook steeds meer last gekregen van krachtverlies en zenuwpijn in, voornamelijk, mijn linkerarm en -been.
Vanwege het krachtverlies heb ik in Augustus 2008 MRI foto’s laten maken waaruit bleek dat 1 van mijn onderrug hernia’s aan het teruggroeien is en dat ik 2 beginnende hernia’s in mijn nek heb. Ook heb ik osteofyten in mijn nek.
Het vervelendste van hernia’s is dat er vaak zenuwen bekneld raken en dat veroorzaakt niet alleen pijn, maar ook krachtverlies en verlamming.
Ook is pijn heel erg vermoeiend.
Ik kom dus in aanmerking omdat ik net voor mezelf en huisdieren kan zorgen en ik daarbij amper wat kan doen. Op slechte dagen kan ik niet eens mijn hond uitlaten, omdat ik dan vaak teveel krachtsverlies in mijn rechterbeen heb om behoorlijk te kunnen lopen of omdat ik gewoon teveel pijn heb en ik wil toch wat meer met mijn leven dan altijd maar mijn handje moeten ophouden voor geld, omdat ik niks kan doen.
Wat is het doel van pijnrevalidatie?
Pijnrevalidatie kent vier algemene doelen.
Het eerste doel is leren dagelijkse activiteiten goed en effectief uit te voeren, ondanks de pijn. Patiënten leren een evenwicht te hanteren en vanuit dat evenwicht activiteiten op te bouwen.
Het tweede doel is het veranderen van het denken over pijn en het voelen van pijn. Zo wordt informatie gegeven over de verschillende aspecten van pijn, zodat patiënten hun eigen pijngevoelens en wat zij verwachten te voelen bij pijn, beter leren begrijpen.
Het derde doel is dat patiënten leren activiteiten anders te doen. Patiënten leren accepteren wat ze wel en wat ze niet kunnen en hoe ze daar mee om moeten gaan. Ze leren zich te ontspannen en hun activiteiten slimmer te plannen.
Het vierde doel is het verminderen van stoornissen in lichamelijke functies bij patiënten, bijvoorbeeld door verbetering van spierkracht, bewegingsmogelijkheden en uithoudingsvermogen.
De algemene doelen vormen de basis voor de individuele revalidatieplannen.
Zie rijndam’s pijnrevalidatiefolder.
Mijn ultieme doel is om, in ieder geval parttime, te kunnen werken en daarna nog energie genoeg te hebben om voor mezelf en mijn huisdieren te zorgen. Ook zou het leuk zijn om nou eens niet na een feestje een week krom van de pijn te lopen.
Waarom schrijf ik erover?
Ik kan zelf weinig vinden over de ervaringen van mensen. Ok, wat ik vind is erg positief, maar ik kan nou nergens vinden wat voor behandelingen ze krijgen. Ik weet dat dit voor iedereen anders is, omdat ieders situatie anders is, maar het zou toch leuk te zijn om een beetje een idee te krijgen hoe het nou is voor iemand om in Rijndam te zitten. Voor mij is het er helaas nog niet, maar er zullen na mij zat anderen zijn die hopelijk wat aan deze pagina hebben. Ik wil deze pagina dan ook vaak updaten als ik er eenmaal inzit. Iets wat ik gelukkig makkelijk op m’n telefoon kan, want ik neem m’n laptop niet mee. Die gaat veilig naar familie.
Arm zijn heeft trouwens wel zijn voordelen, zelfs als ze inbreken, zullen ze toch niks van waarde vinden, want ik heb niks wat geld kan opleveren. 
Mijn hond gaat bij mijn ouders logeren en ze zullen elke dag langskomen om voor mijn muizen en plantjes te zorgen.
Popularity: 16%
Dag 1
Ik ben vanmorgen door m’n moeder gebracht en ik heb samen met haar het opname gesprek gehad en we hebben nog even gelunched en ik ben nu aan t wachten op t fysio-/ergotherapeut gesprek dat ik om 2 uur zal hebben.
Eerste indruk: vriendelijke mensen die je duidelijk de goede richting op willen helpen. Het gebouw is oud, maar voor zover ik kan zien schoon en goed onderhouden.
Zowel ontbijt als lunch is gelukkig koud en t avondeten warm. Precies wat ik gewend ben en dus t prettigste vind.
Tussen 1 en 2 is het rusttijd dus ik lig nu op m’n bed (met een lekker harde matras) dit op m’n telefoon te typen en met m’n oordopjes in gelijk lekker naar muziek te luisteren.
Na m’n afspraak van vanmiddag wil ik even kijken hoe t zit met wifi en de tv en verder zie ik nog wel.
Dag 1 deel 2
Het gesprek met de ergotherapeut en fysio’s stelde niet veel voor, logisch met een intakegesprek en morgen zie ik ze weer.
Ik heb me vandaag grotendeels dood verveeld, maar ik heb al van een aantal gehoord dat je over een paar weken wenst dat je nog in de 1ste week zit dus ik probeer er maar van te genieten. Gelukkig kwamen m’n ouders net nog even een uurtje langs dus dat was iig gezellig.
Het avondeten was wel aardig, maar ik weet nu al dat ik zo blij zal zijn wanneer ik m’n eigen eten weer kan klaarmaken.
Ik ga nog even kijken of er nog wat op tv is en dan ga ik (hopelijk) lekker slapen.
Dag 2
Ik heb vannacht uiteraard amper geslapen, maar das logisch zo in een nieuwe omgeving. Ook had ik erg veel pijn en dat helpt natuurlijk ook niet mee.
Vanochtend ben ik om 7 uur maar gaan douchen, want ik hield t niet meer uit, en heb ik even een rondje in de tuin gelopen.
Vanochtend heb ik tijdens mijn fysio afspraak nog 10 minuutjes op een hometrainer gezeten, iets wat ik nog steeds in m’n kont voel. Ik weet niet wat t altijd is met die dingen, maar ze zitten nooit lekker. Vanaf morgen mag ik t dagelijks doen en onder begeleiding gaan we t opbouwen.
Vanmiddag had ik nog een gesprek met de ergotherapeut en daarna nog met de psycholoog, maar die waren beiden eigenlijk vnl over hoe m’n situatie nu is en dat ik in volgende gesprekkrn m’n doelen moet gaan vasstellen.
De 1ste weken gaat t vnl over wie en hoe je bent en wat je kan en aan de hand daarvan gaan ze kijken waar aan gewerkt kan worden.
Morgen heb ik alleen een half uurtje zwemmen dus ik voorzie weer een hoop verveling.
Dag 3
Ik kan pas om 8 uur gaan ontbijten dus ik schrijf nog maar even stukje over t hoe en wat hier.
Ik heb weer amper geslapen. Sinds m’n rugproblemen zijn begonnen heb ik daar helaas al last van. Ook komt de nachdienst meerdere keren per nacht kijken of alles goed is en daar wordt ik telkens wakker door. Het is natuurlijk goed dat ze dat doen, vooral omdat er op mijn afdeling ook een hoop mensen zitten die een beroerte hebben gehad, maar momenteel ervaar ik t alleen als storend.
Ik zit met een erg aardige meid op een 2 persoonskamer die chronisch vermoeidheidssyndroom heeft. Niet iets wat je als leek verwacht op de pijnpolie, maar ze zit hier omdat zij pijn door de vermoeidheid krijgt. Doordat ze al jaren extreem moe is, is ze steeds minder gaan doen en daardoor kreeg ze steeds meer pijn.
Voor de rest zitten hier eigenlijk alleen aardige mensen, maar t scheelt denk ik wel dat we allemaal een band hebben. We zitten hier tenslotte allemaal om onze levensomstandigheden te verbeteren. Ook heeft iedereen een hoop begrip voor elkaar en wordt je voor de verandering niet gek aangekeken als je voorbij komt strompelen. De meesten doen dat, als ze al kunnen lopen.
Tot nu verdoe ik mijn tijd met tv kijken (ze hebben gelukkig Discovery, NGC en Animal Planet) en t maken van korte wandelingetjes. Ze hebben hier een erg mooie tuin waar je een rondje van ongeveer 10 minuten kan maken en aan de andere kant van t hek heb je een klein parkje waar je in 5 minuten langer doorheen bent.
M’n ouders en oma komen vanavond gezellig en ze nemen m’n laptop mee dus dan heb ik er nog iets bij om mijn tijd te verdoen. Ze hebben helaas nog geen wifi, dat verwachten ze binnen 6 weken te krijgen, maar ik heb nog zat andere dingen die ik kan doen.
Over een kleine 3 kwartier kan ik gaan ontbijten dus ik ga me maar eens aankleden en een ochtendwandelingetje maken.
Lunch is trouwens om 12 uur of 12.30 (we zitten met teveel om t met z’n allen te hebben) en t avondeten is om 18.00.
Dag 3 deel 2
Het enigste wat ik vandaag had was zwemmen en aangezien ik snikverkouden ben, was t eigenlijk wel prettig. Ik heb ook nog 4x een kwartier gelopen en weer 10 min op die stomme hometrainer gezeten dus ik heb iig niet stilgezeten. Het was helaas wel weer teveel vandaag, dus daar moet ik ff opletten de volgende keer dat ik weer ga zwemmen.
Ze hebben trouwens een klein zwembadje, maar wel eentje waarvan een gedeelte in hoogte verplaatsbaar is.
Ik heb t gelukkig niet nodig, maar de meerderheid vooral in het begin natuurlijk wel.
Persoonlijke doelen stellen is nog niet aan bod geweest, en daar beginnen ze geloof ik morgen mee, maar ik ben maar gelijk baantjes gaan tellen en mijn doel qua zwemmen is om een half uur op m’n buik te kunnen zwemmen. Nu is 1 baantje al heel erg pijnlijk, maar ik heb er in totaal wel 3 gedaan, afgewisseld met, in totaal, 9 baantjes op m’n rug.
Ik typ dit nu lekker op m’n laptop dus das uiteraard een hele vooruitgang. M’n vader heeft een internet USB stickje voor me gekocht waarbij je per mb betaald dus dit typ ik wel ff in notepad.
ze waren hier net, net als m’n oma dus dat was weer een gezellige afwisseling van de dag.
En morgen kan ik mezelf weer lekker bezig houden met m’n laptopje en ben ik niet meer afhankelijk van wat er op tv is.
Dag 4
Vandaag ben ik vanwege m’n rustige ochtend lekker veel buiten geweest en zelfs verbrand. Heerlijk dat zomerse weer in de lente.
Vanochtend had ik een gesprek met de arts en revalidatie arts die o.a. wilden weten wat m’n eerste indrukken waren en hoe ik alles vond enzo. De enigste dingen die ik als enigszins negatief ervaar is de verveling (dat komt ook omdat ik niet van tv kijken hou, ik wordt gek van de reclame’s) en dat ik nog steeds ‘s nachts wakker wordt van de nachtzuster. Nu ik m’n laptop heb, is dat 1ste gelukkig opgelost en ze zouden na een gesprek met m’n buurvrouw kijken of die nachtcontrole’s iig minder worden. Het is erg fijn dat ze iig luisteren naar wat je te zeggen heb.
Ze hadden wel wat over de verveling te zeggen en het ziet ernaar uit dat ik in de toekomst tijdens de rusttijd naar het plafond mag gaan staren ofzo ipv altijd maar wat doen. Zelf zie ik t nut er niet van in want ik geef mezelf ‘s nachts 9.5 uur om te slapen en aangezien ik hooguit 7 uur slaap op een goede nacht, heb ik nog 2 uur rusttijd waarin ik of ontspanningsoefeningen doe of niks doe. Maar ja, misschien verander ik nog wel van mening.
Vanmiddag heb ik met de fysio 20 minuten lekker buiten gelopen en daarna had ik een gesprek met de ergotherapeut en de psycholoog. Met hun heb ik t voonamelijk gehad in hoeverre de pijn me beinvloed in het dagelijks leven op lichamelijk, geestelijk en sociaal vlak. Op lichamelijk vlak kan ik niks verzinnen, want ik ben nooit een sporter geweest en ik hou m’n spieren wel aardig bezig met wandelen. Geestelijk is natuurlijk veel makkelijker, want je wordt er nou niet blij van. Ook spelen verdriet en eenzaamheid, vnl in de periode in Amerika, een grote rol. En sociaal is t ook niet zo moeilijk. Ik heb geen grote sociale kring, maar ik weet wel wat ik aan iedereen heb en dat vind ik veel belangrijker.
De maatschappelijk werkster is ziek, maar dat vond ik nou niet zo erg. Ik heb nog steeds moeite met t praten over emotionele dingen en 1 gesprek per dag daarover vind ik wel genoeg.
Het avondeten was weer saai, maar dat komt vnl omdat ik een moeilijke eter ben en de meeste dingen gewoon niet lekker vind. Ik kom dus standaard uit op wilde rijst met wat vlees, suikermais, appelmoes en yoghurt.
Dag 5
Vanochtend heb ik met de ergotherapeut een rust- en activiteiten schema gemaakt waar ik me iig tot volgende week vrijdag aan moet houden en aan de hand van hoe het gaat, we t gaan bijwerken en door de weken heen uitbreiden.
Hierna heb ik gesport, volleybal, en dat vind m’n lichaam niet zo leuk. Nu heb ik nl zenuwpijn in allebei m’n voeten en dat loopt behoorlijk irri eerlijk gezegd.
De rest vd ochtend had ik gelukkig niks, dus ik heb t ook lekker rustig aan gedaan.
Tussen 1 en 2 ‘s middags moet ik nu echt gaan rusten, maar omdat ik ‘s nachts nog rottiger slaap als ik overdag slaap, mag ik voorlopig iig wat muziek luisteren ipv dat ik echt ga slapen. Ik was wel in slaap gevallen en ik voel me haast 2 uur later nog steeds suf dus ik zet m’n muziek morgen maar wat harder.
Ook heb ik gelijk 15 minuten gestaan dus t was nog nuttig ook. 
Tijdens het gesprek met de arts heb ik nog gevraagd over m’n zenuwpijn en volgens haar zal t vanzelf minder worden dus ik hoop dat ze gelijk heeft. Het gevoel dat je spelden loopt is nl niet zo prettig.
Om 3 uur had ik fysio en toen heb ik t activiteitenschema met hem ook nog doorgenomen en ben ik er achter gekomen dat we Wii en een Kinect hebben en dat is natuurlijk een hele goede en leuke manier om te staan. Want staan is ook iets wat ik niet graag doe. Misschien moet ik toch maar es zien of ik m’n broertjes Wii fit kan lenen zodra ik weer naar huis mag. M’n ouders hebben nog een TV die ik mag hebben en dan heb ik tenminste een goede reden om die neer te zetten.
Ik heb ook gelijk een uitleg van de kinect gekregen en m’n fysiotherapeut met t boksspelletje totaal ingemaakt dus dat was wel leuk natuurlijk.
M’n kamergenootje is een uurtje geleden naar huis gegaan en komt pas maandagavond terug en een heleboel gaan dit weekend weg dus t zal wel een saaie boel worden. Ik ben wat dat betrefd wel blij dat ik nu t schema heb om aan te houden zodat alles iig wat makkelijker in te delen is. Nu moet ik alleen nog activiteiten gaan verzinnen voor dit lange weekend en dat wordt extra lastig omdat t nu natuurlijk 3 dagen is en omdat de ruimtes waar je kan gaan hobbyen dicht zijn in t weekend.
Laat t me weten als jij nog wat kan verzinnen.
Dag 6
Ik was vanmorgen iets aan de vroege kant voor t ontbijt, omdat niemand me had verteld dat t in t weekend pas vanaf 8.30 is ipv 8 uur. Gelukkig hadden ze al snel wat brood voor me en t beleg stond al op tafel dus ik kon alsnog bijna gelijk eten. Ik heb wel maar gelijk m’n wekker voor t weekend een half uutje vooruit gezet.
Morgenochtend hebben we paasbrunch om 9.30, omdat een hoop in t weekend pas na 9-en opstaan ipv t standaard 8 uur en t is natuurlijk wel zo gezellig als we dan met z’n allen eten. En net hebben we met de lunch lekker buiten gezeten en alvast wat paasbrood geproefd. Wat trouwens erg lekker was.
Ik heb m’n ochtend weten te vullen met wat fietsen, wandelen en computeren en nu zit ik alleen nog met de periode tussen 5 & 6, 7 & 8 en half 9 & half 10. De enigste ‘moet” dingen zijn nog 20 minuten wandelen, 20 minuten zitten en zo lang mogelijk staan en dit timen. Dat staan wil ik weer met de kinect doen en als dat niet kan, wil ik kijken of ik ergens dartpijltjes vandaan kan halen en of ik in de sportzaal mag, want daar hangt een dartbord.
M’n ouders en broertjes waren er net nog ruim een uur dus dat was weer gezelli.
We hebben nog even buiten gezeten en gewandeld en ik begin langzaam maar zeker al een lekker kleurtje te krijgen. 
Verder heb ik niks meer voor vandaag dus ik ga nog maar een uurtje computeren.
Vrolijk Pasen iedereen!
Dag 7
Gisteravond ben ik er met t Kinecten achter gekomen dat t erg lastig is voor mensen in een rolstoel. Bij mij reageerde de Kinect uitstekend, maar bij de 2 anderen, die beiden in een rolstoel zitten, pikte die maar de helft op. Dus we zijn na een frustrerend half uur maar met de Wii gaan spelen. Na een half uurtje mocht ik nog even een half uurtje rusten en daarna had ik nog een uur wat moeten doen, maar na een kwartiertje had ik t echt helemaal gezien en ben ik maar weer op m’n bed gaan zitten.
Ik heb vannacht erg rottig geslapen door de pijn en m’n lichaam loopt nog steeds constant extra te klagen, maar zolang t nog gaat, ga ik gewoon braaf door met m’n schema.
Vanmorgen was de paasbrunch erg gezellig en ik heb t zelfs een uur uitgehouden. Daarna heb ik wel gelijk ff lekker een stukje gelopen en toen mocht ik gelukkig weer rusten.
Daarna heb ik nog even gefietst, wat zitten kletsen en toen was t alweer lunchtijd. Na 1 broodje zat ik alweer vol en toen was t alweer haast 1 uur dus was t tijd om ff lekker een uurtje te gaan liggen.
M’n ouders met Chewie waren hier iets over 2-en dus hebben we gezellig in t Museumpark gezeten en gewandeld. Chewie was uiteraard blij om me te zien, maar dat is hij altijd en ik ben blij dat hij geen tekenen van onrust vertoond. Hij vind t allemaal wel best geloof ik.
Ik zit nu lekker een paashaas weg te werken die ik, zoals elk jaar, van m’n ouders heb gekregen en ik moet zeggen dat t behoorlijk snel gaat. Gelukkig is Pasen maar 1x per jaar.
Ik heb nog geen plannen voor vanavond, maar ik hoorde dat de anderen t hadden over spelletjes doen dus ik ga straks wel even kijken of er nog wat gaande is. Een hoop zijn alweer terug dus dat betekend uiteraard meer mensen die zich vervelen.
Dag 8
Verveel, verveel, verveel en weet je wat? Nog meer verveel…
Als ik de 12 weken hier volhou, mag ik volgens mij gelijk naar een gekkenhuis, want ik wordt helemaal gek vd verveling.
Tijdens t rusten weet ik me nog wel bezig te houden, maar tijdens de tijd ertussen, weet ik echt niet wat ik kan doen. Ik verga vd pijn dus een slecht tv programma geeft echt niet genoeg afleiding om te kunnen zitten en ik mag niet veel wandelen dus dat kan ik ook niet gaan doen. Liggen mag al helemaal niet dus er blijft niks over voor me. Doordeweeks hebben ze iig overdag nog activiteitenbegeleiding, waar ik morgenochtend zeker naartoe ga, maar van dit lange paasweekend wordt ik alleen maar gek. Misschien moet ik ook maar weer an de pijnmedicatie gaan. Dan ben ik zo suf dat ik me niet kan vervelen.
Ik moet nu wel de neiging onderdrukken om niet m’n spullen te gaan inpakken en naar huis te gaan. De metro is dan ook verleidelijk dichtbij…
Gisteravond ben ik om 20.30 al naar bed gegaan en heb ik me voor t eerst echt afgeweken van m’n schema. Ik was doodop, m’n linkermiddel- en wijsvinger werkten niet meer, m’n hele linkerhand was koud en de hele dag had ik een brandend gevoel onder m’n linkervoet dus ik vond t wel weer genoeg voor 1 dag. Dat brandende gevoel had ik nog niet eerder gehad. Het is net alsof je over iets te heet zand loopt, vervelend, maar wel iets wat veel beter is dan t gevoel hebben alsof je over 1000-n naalden loopt.
M’n ouders komen over ongeveer een uurtje dus dan heb ik gelukkig weer wat afleiding.
Dag 9
Ik voel me nu helemaal 80, maar haken is iig leuk tijdverdrijf.
Ik ben vanmorgen ook begonnen aan knopen dus ik ben de 1.5 uur goed doorgekomen. M’n haakwerkje mocht ik gelukkig meenemen dus dan heb vanavond ook nog wat om m’n handen bezig te houden en te oefenen. Kleine handelingen uitvoeren zijn nog steeds erg pijnlijk en m’n linkerhand wil niet echt meewerken, maar zolang t niet te erg wordt, ga ik er zeker mee door. M’n ouders hebben gisteren ook nog wat puzzelboekjes meegenomen dus dat is ook altijd goed tijdverdrijf.
Ik had vandaag alleen maar een half uurtje fysio en ergo, maar ik weet nu iig wel hoe ik de uren kan invullen waarin ik niet mag rusten en geen therapie heb. Zo kan ik de schoonmaak helpen met huishoudelijke klusjes en krijg ik binnenkort ook toegang tot de keuken zodat ik een eitje ofzo kan bakken. Dat is gelijk weer een staande handeling dus dat scheelt weer.
Ook heb ik nu wat meer duidelijkheid over t staan, zitten en lopen. Ik moet 20 minuten nu gewoon als max zittijd houden en tussendoor mag ik wel even een rondje in de tuin lopen.
We hebben t er ook over gehad wat ik thuis als opties heb qua zitten en bewegen en dat ik iig met koninginnendag en Ray’s verjaardag naar huis wil en dat Chewie geen oppas heeft als m’n ouders over een maand hun 35 jarig trouwen vieren en een lang weekend weg gaan. Ze zal t iig in de groep gooien dus t is nog even afwachten.
Dag 10
Ik word ‘s nachts nog steeds telkens wakker vd spierkrampen dus dat ga ik morgen toch maar eens bespreken met de dokter, want dat gaat alleen maar ten koste van m’n energie en t is al zwaar genoeg hier.
Vanmorgen ben ik naar de AH gegaan, heb ik weer een beetje geknoopt, 4 baantjes op m’n buik gezwommen en 7 op m’n rug en net nog een uur met de maatschappelijk werkster gepraat. Ik heb m’n wandel en sta oefeningen ook al gedaan dus ik ben wat dat betrefd klaar voor vandaag. Ik kan zelfs ff niks meer verzinnen om over te schrijven dus dat is t weer voor vandaag.
Hoi Amanda,
Wat voor soort therapie ben je aan het volgen? wat is het doel hiervan? ben wel benieuwd. Hoop dat je er in ieder geval baat bij gaat hebben. het is niet gemakkelijk om je zo aan het schema te houden, alhoewel je dan wel even je afleiding hebt. het is idd moeillijk om je in de overgebleven uurtjes te vermaken. maar je hebt al een zinvolle dagbesteding gevonden bij de act begeleiding? haken haha, wie had dat ooit gedacht? ga je wat leuks maken? wat voor mogelijkheden heb je daar nog meer?? ( ik ben ook ab’er, dus altijd geintereseerd in andere ab’ers hahah) ik wete niet of je ook nog creatieve act kan doen?
nou, ik wens je in ieder geval succes met de therapie, het zal niet gemakkelijk zijn, maar we duimen hier met zn allen voor je!
xx
jan, masja mane en fay
Dag 11
Vandaag was meeloopdag dus m’n moeder heeft de hele dag meegelopen. Het was uiteraard gezellig, maar ook zwaar, want we bijna iedereen gesproken die ook over het emotionele vlak gaat (psycholoog en arts) en dat gaat je nooit in de koude kleren zitten.
Met fysio hebben we tegen elkaar gebowld op de Kinect en dat was wel ff lachu.
Ik heb gewonnen, maar t scheelde niet veel. Als t nou ook zo makkelijk in t echt was konden we er allebei professioneel gaan bowlen.
Daarna hebben we nog de ergo gesproken die met t leuke nieuws kwam dat ik zaterdag en zondag lekker thuis mag doorbrengen en dat, als alles goed gaat, ik vanaf t weekend erop al van vrijdagmiddag tot zondagavond naar huis mag.
Over t algemeen mogen de meesten nog niet gelijk in t 2de weekend tot zondag thuis blijven, maar omdat ik natuurlijk al duidelijk voor mezelf kan zorgen en op vrijdagmiddag al gelijk met m’n schema ben begonnen ipv tot dinsdag te wachten, hebben ze t vertrouwen in me dat ik me thuis er ook aan zal houden.
M’n zus zat toevallig vanwege d’r werk de hele dag op t Erasmus dus die kwam iets over 4-en nog ff gezellig een klein uurtje langs en iets over 7-en werd ik nog gebeld door 1 van m’n beste vriendinnen om te vragen of t goed was of ze nog even langskwamen en waar m’n kamer was. Tussen 16.00 en 20.30 is t officiële bezoekuur dus ze hadden nog wel even de tijd. Nou zei m’n kamergenootje dat ze over t algemeen niet moeilijk doen als je iets na bezoekuur bij t cafe gaat zitten dus daar hebben we gezellig na een korte rondleiding nog even wat te drinken genomen.
Morgen heb ik maar een paar dingetjes dus dat wordt weer een hoop haken en puzzelen.
Hoihoi,
Bedankt voor je berichtje.
Ik ben niet zozeer een therapie aan t doen, maar meer stapsgewijs mijn conditie en t zitten en staan aan t opbouwen zodat ik weer kan functioneren in de maatschappij. Ik wil heel graag iig parttime kunnen werken en gewoon wat meer kunnen doen. Nu kan ik eigenlijk alleen voor mezelf zorgen, maar erbij werken of even gezellig wat doen met familie en vrienden zit er dan gewoon niet in omdat ik daarna zo gesloopt ben dat ik dagen moet bijkomen.
Met ab kan je echt van alles en nog wat doen, maar ik ben nog niet ingedeeld dus ik hou me bij de simpele dingen als haken en knopen. Zodra ik ingedeeld ben, hebben ze echt een half uur dat ze met me kunnen werken en me kunnen begeleiden in dingen zoals mozaieken en iets van sieraden maken ofzo. Je kan een heleboel dingen doen en ik weet eerlijk gezegd nog niet wat er allemaal is, maar dat hoor ik hopelijk na volgende week.
Groetjes Amanda
Dag 12
Ik was gisteren nog vergeten te vermelden dat de reumatoloog had gebeld voor de uitslag. Het is gelukkig geen artrose, maar er is wel duidelijk te zien dat de huidige hernia’s en t littekenweefsel van m’n vorigen voor problemen zorgen. Ik moet er nu dus maar gewoon van uit gaan dat ik zwakke tussenwervelschijven heb. Waarom weet ik niet en misschien dat ze daar ooit nog redenen voor vinden, maar voorlopig moet ik t hier dus maar mee doen.
Vandaag was een behoorlijk drukke dag. Volgende week hebben de therapeuten donderdag een verplichte vrije dag dus er waren nog even 2 extra dingen ingeplanned. Ik heb vanmorgen m’n nieuwe doelenschema met zowel de ergo en fysio besproken, ik heb gesport (hockey), gefitnessed, m’n moeder en ik hebben nog een uitleg over de werking van pijn gehad en ik heb huiswerk vd de ergotherapeute gehad in de vorm van een wens-werkweek. Ik moet hierbij een hele week invullen aan de hand naar wat ik hoop dat mijn week er na de behandeling uit gaat zien. Ik kan denk ik wel t eea verzinnen dus dat moet niet zo heel moeilijk zijn. Ik wil natuurlijk iig 3 uur per dag kunnen werken en in t weekend wat leuke dingen kunnen doen en verder heb ik natuurlijk nog de standaard dingen zoals t huishouden en voor mn beessies zorgen.
Dit zijn m’n nieuwe schema’s : doelen en weekschema
Dag 13, 14 & 15
Ik heb me in t weekend over t algemeen goed aan m’n schema kunnen houden dus daar ben ik wel blij mee. Nu was t sowieso heerlijk om weer in m’n eigen huisje te zijn met m’n eigen bed, wc en douche enzo dus ik heb er lekker van genoten. Ook was t natuurlijk erg gezellig bijna iedereen weer te zien in huiselijke sfeer ipv revalidatiecentrum.
Koninginnedag was erg geslaagd. Ik heb 2 kooien en een huisje voor m’n muizen gekocht en een telescoop en gaas-lamellen voor m’n schuifdeur heel goedkoop op de kop getikt dus ik ben zeker niet voor niks geweest. Het is ook altijd erg gezellig natuurlijk. Ook ben ik nog geronseld door de Scouting om op zaterdagochtend met de Bevertjes (4-6 jaar) leuke dingen te gaan doen. Ik heb uiteraard even uitgelegd dat ik voorlopig nog geen tijd heb, maar t lijkt me wel leuk om te doen. Ik vond overblijfmoeder zijn ook erg leuk dus ik ga t zeker proberen.
M’n rooster was niet erg druk voor vandaag dus ik ben 2x naar de activiteitenbegeleiding geweest. Ook heb ik m’n wandelingen voor vandaag alweer achter de rug en dadelijk ga ik nog even fietsen en moet ik nog 2 sta-momenten verzinnen.
Dag 16
Er zitten een aantal oefeningen tussen die ik vroeger zelf ook al deed toen ik nog aan fitness deed, maar er zitten er ook 2 tussen die specifiek voor je rugspieren zijn en die heb ik altijd vermeden vanwege m’n beginnende hernia’s. Volgens m’n fysio is t juist belangrijk om dat ook heel voorzichtig op te bouwen dus dat doe ik dan maar. M’n rug is daar natuurlijk helemaal niet aan gewend dus dat voel ik wel t meeste. Gelukkig heb ik morgen weer zwemmen dus dan kan ik ff lekker m’n spieren losmaken.
Vanmorgen heb ik gefitnessed en ik weet nu al dat ik dat morgen zeker ga voelen.
Met de ergo en fysio heb ik zojuist m’n doelenschema ingedeeld voor de komende weken, gebaseerd op wat ik wil kunnen tegen de tijd dat ik klaar ben en ik denk dat t wel haalbaar is. Ik ga vooral de rusttijden inkorten dus dat zal nog wel zwaar worden, maar t uiteindelijke resultaat is t zeker waard en daar doe je t tenslotte voor.
Nu ben ik blij dat ik iig precies weet wat ik wil kunnen, want sommigen hier vinden t erg lastig om t in te vullen.
Dag 17
Ik heb lekker spierpijn, maar t zwembad was gelukkig heerlijk warm. Ik heb nu 5 baantjes op m’n rug en buik gezwommen dus t is er weer 1tje extra op m’n buik.
Ik had vandaag eindelijk weer een gesprek met de maatschappelijk werkster, ze was telkens ziek, maar ik moet zeggen dat ik t een beetje nutteloos vind. Ik weet wat ik wil en er zijn niet veel dingen waar ik mee zit, ook heb ik een re-integratiebureau dat me helpt met t zoeken van werk, dus voor haar valt er volgens mij niet veel te doen in mijn geval. Ik heb ook t idee dat zij een beetje naar onderwerpen zoekt om te bespreken dus dat is natuurlijk niet erg motiverend.
Ze wil wel over 2 weken weer m’n moeder spreken dus dan komt er weer een meeloopdag aan.
Ik heb net met de ergo nog even mijn opbouw doelenplan helemaal afgemaakt dus die zal ik nog wel netjes uitgewerkt krijgen. Zodra ik die heb, zal ik t wel weer online zetten.
Edit 16:35: dit is m’n uiteindelijke doelenschema.
Dag 18 & 19
Gisteren was een verplichte vrije dag voor de therapeuten dus we hebben onszelf maar weer de hele dag bezig gehouden. Na 3 weken ken ik iedereen natuurlijk een stuk beter dus dat maakt t een stuk gezelliger, want je gaat gewoon ff met iemand kletsen.
Ik voel me sinds gisteren wel erg moe en nu kan ik ook maar met moeite m’n ogen openhouden. Maar ik moet nog ff doorzetten, want t is nog geen 21.30. Ook zit ik nu lekker thuis dus ga ik rond 9-en nog ff lekker een rondje met Chewie lopen.
Vanmorgen hebben we met sporten rolstoelbasketbal gedaan en dat was wel erg lachu. We waren maar met een kleine groep (een hoop hebben een extra lang weekend vanwege donderdag), 6, en daarvan zaten er 2 in een rolstoel en 1 van hun is gek op basketbal dus zij vroeg of we dat niet konden gaan doen. De fysio vond t in eerste instantie niet handig als er 4 “gewoon” speelden en er 2 in hun rolstoel zaten, dus ik kwam met t voorstel dat we anders gewoon met z’n allen in een rolstoel gingen zitten zodat t eerlijker was en ik niet over m’n 15 minuten “sta tijd” ga. De rest vond t allemaal wel best dus nu weet ik ook hoe t is om rolstoelbasketbal te spelen.
M’n schema van dit weekend was gelukkig weer goed dus de ergo was weer tevreden en met fysio hebben we weer met de Kinect gespeeld. Ook heb ik nog lekker in t zonnetje gezeten en gelopen en was ik om 15.30 klaar dus mocht ik lekker naar huis.
Net heb ik nog ff gezellig bij m’n ouders gegeten samen met m’n oudste broertje, die trouwens jarig is vandaag, nogmaals gefeliciteerd Ray!, dus we hebben extra lekker gegeten met ijs toe. Morgen ga ik nog ff snel wat voor hem kopen en ‘s avonds gaan we nog gezellig bij hem langs. Ik kan helaas niet lang blijven, omdat ik me aan m’n schema moet houden dus dat is wel jammer.
Verder heb ik geen plannen dit weekend dus dat wordt lekker genieten van m’n eigen huisje tot zondagavond, dan moet ik nl weer terug.
Dag 20, 21 & 22
Het weekend was erg gezellig en ik heb me netjes aan m’n schema kunnen houden dus daar ben ik wel erg tevreden over.
De verjaardag was erg gezellig en m’n vader heeft zondag even goed m’n auto onder handen genomen dus die ziet er haast weer uit als nieuw. En dat voor een auto van 13 jaar oud.
M’n schema van deze week is op zich erg rustig, maar t komt allemaal absoluut niet uit met m’n rusttijd tussen 11.00 en 11.45.
Nu is dat gelukkig alleen maar voor deze en volgende week, omdat dan die rusttijd verandert en ik snap best dat de planning t soms erg moeilijk heeft om alles voor iedereen goed te plannen, maar ik moet de boel weer gaan aanpassen terwijl dat eigenlijk niet de bedoeling is., want juist als pijnpatient lopen ze er erg op te hameren dat je dagen elke dag zo goed als tzelfde zijn qua rust en inspanning.
Ik had t er net nog met de ergo over en t kan helaas niet anders.
Verder was vandaag niet veel bijzonders. Fitness ging goed en ik wil morgen aan m’n fysio vragen of ik een aantal oefeningen niet al wat zwaarder kan gaan doen, omdat die toch wel erg makkelijk gaan en bij de arts en psycholoog ben ik ook weer wat wijzer geworden over een aantal zaken.
Dag 23
Vandaag heb ik tijdens fysio weer met de Kinect gespeeld en tijdens ergo een smoothie gemaakt dus dat waren weer 2 sta-momenten minder. Ook ben ik 2x naar activiteitenbegeleiding geweest dus dat waren ook weer m’n zitmomenten en na een lekkere wandeling in het park na de lunch heb ik nu nog maar 1 wandeling en 1 sta-moment over dus t gaat lekker makkelijk zo vandaag.
Op een hoop dagen vind ik t lastig om hier aan m’n sta-momenten te komen, maar vandaag eindelijk niet.
Ik moet wel zeggen dat deze week duidelijk een stuk zwaarder is geworden. Vooral t zitten is zwaar, maar ja, als ik wil gaan werken, heb ik t wel nodig dus t is nog ff doorbijten en hopelijk is t over een paar dagen wat makkelijker.
Nogmaals bedankt voor de kaarten iedereen.
Het wordt steeds gezelliger op m’n kamer.
Dag 24
Vanmorgen weer met de maatschappelijk werkster gesproken en daarna lekker gezwommen. Nu 6 baantjes op m’n buik en 4 op m’n rug dus weer 1tje meer.
Het laatste baantje op m’n buik was wel erg zwaar, vooral omdat ik nu sowieso meer last heb van alles, maar ik ben blij dat ik toch heb doorgezet. Voor m’n gevoel is t ook niet teveel geweest dus das altijd fijn. Ik heb sinds t zwemmen wel gelijk helemaal t gevoel dat ik zo in slaap kan vallen, maar dan slaap ik hopelijk vanavond wat beter.
Doordat ik meer pijn heb is t nu helemaal moeilijk om in slaap te komen dus ik kan alle hulp gebruiken.
Uit de wind is t heerlijk buiten dus ik ben lekker 2x naar Het Park geweest en vanmiddag heb ik weer een beetje zitten knopen. Ik wilde trouwens eerst een hangmatje voor m’n muizen knopen, maar ze krijgen nu een laddertje, want anders ben ik over 10 jaar nog bezig.
Ik ben ook nog steeds bezig met er 1tje voor ze haken en dat gaat gelukkig een stuk sneller.
Verder gebeurt er niet veel hier. Nieuwe patiënten komen en anderen vertrekken weer en de 1 mis je meer dan de ander. Zo ben je natuurlijk blij als er een klager weggaat, maar is t eigenlijk wel jammer als er een gezellige kletskous weggaat. En met sommigen heb je gewoon helemaal niks, net als in de buitenwereld.
Dag 25 t/m 29
Tijdens de fitness van afgelopen donderdag zijn m’n rug en nek weer behoorlijk vervelend gaan doen en durfde ik donderdag niet eens m’n laptop tevoorschijn te halen omdat ik bang was dat ik em zou laten vallen. Krachtverlies is en blijft nog altijd t vervelendste met beginnende hernia’s.
Verder is t rustig geweest en het weekend is ook weer perfect gegaan qua doelenschema.
Sinds gisteren voel ik me helaas wel behoorlijk grieperig en dat maakt vandaag behoorlijk zwaar. Ook zijn m’n doelen weer iets omhoog gegaan en dat is zwaarder dan t lijkt.
Ik heb wel besloten om deze week het staan en zitten in 2 stappen te verhogen en niet gelijk in 1 keer zoals ik vorige week deed. Ik was de eerste dagen zo moe en hopelijk vermijd ik dat nu.
Dit is trouwens t schema van deze week: week 5.
Zoals je ziet heb ik nog steeds relatief weinig, maar qua sporten wel en morgen ga ik met m’n fysio bespreken wat ik hou. Ik heb al gezegd tegen hem dat ik sowieso niet van plan ben om te gaan sporten, maar dat ik wel wil gaan zwemmen met een vriendin en dat ik fitness ook altijd leuk heb gevonden, maar t gewoon niet betaalbaar is voor iemand met een WAO. Er is wel heel goedkope fitness, maar dat is zonder begeleiding en in mijn geval is dat gewoon niet zo verstandig. Ik wil morgen ook nog vragen over Nordic Walking, iets wat m’n moeder ook leuk lijkt.
Dadelijk ga ik met m’n ergo nog bespreken of er nog wat aan morgen gedaan kan worden, want voor een meeloopdag is t wel erg leeg en m’n pscholoog wil m’n ouders ook nog spreken.
Dag 30
Vandaag was een relatief drukke dag en ik moet nu nog 2 zit-momenten plannen en 1 sta-moment doen, maar dat komt wel goed. Ik blijf dadelijk met t diner gewoon lekker lang zitten en die andere 2 doe ik tussen 7 en half 9.
Ik denk dat de meeloopdag voor iedereen nuttig wel weer nuttig was dus wat dat betreft was t een geslaagde dag. Er zijn weer nieuwe dingen op tafel gegooid waar nog verder op in moet worden gegaan, zo ben ik nog steeds erg bang voor verergering, en ik denk dat er weer meer duidelijkheid is over een aantal dingen.
Al is t alleen maar dat je niet telkens t balletje hoeft op te rapen. 
We hebben tijdens bijna alles gepraat dus ik was blij dat ik met fysio ff lekker wat kon doen en gelijk weer een sta-moment had. Ik heb getafeltennissed met m’n vader dus dat was wel lachu. Het was voor ons beiden alweer jaren geleden, maar t is 1 van die dingen die je nooit echt verleerd.
Ik moet trouwens wel zeggen dat t op de Kinect veeeel makkelijker is.
Ik ben nog steeds behoorlijk verkouden en ik ben blij dat ik morgen weer lekker kan zwemmen, want dat kunnen m’n nu extra pijnlijke spieren wel gebruiken.
Zodra ik hier klaar ben, wil ik dan ook gezellig met een vriendin gaan zwemmen op de dag dat ze extra warm water hebben. Dat kunnen we allebei wel gebruiken.
Dag 31
Ik ben nog steeds snikverkouden, maar ik heb gelukkig alles alweer gehad dus ik kan t vanavond lekker rustig aandoen.
Ik heb nu de opdracht gekregen van de maatschappelijk werkster om op zoek te gaan naar baantjes die mij wel leuk lijken en ik zo kunnen doen zodra ik klaar ben.
Ik ben hier eerlijk gezegd al een hele tijd mee bezig, maar ik ga me er nu maar weer helemaal op storten, want ik weet t nog steeds niet echt.
Ik hoor t graag als iemand nog ideeën heeft.
Met zwemmen heb ik samen met m’n kamergenootje en 1 vd instructeurs een kwartiertje ge-aquajogged. Das nog behoorlijk zwaar zeg, wel erg leuk dus we willen t volgende week weer doen als we dan nog in dezelfde groep zitten.
Ik heb ook nog 5 baantjes op m’n buik gezwommen dus ik ben nu helemaal moe.
Met fysio hebben we getafelvoetbald en dat was uiteraard ook alweer een hele tijd geleden en ik ben weer lekker ingemaakt lol.
Tijdens m’n ochtendwandeling ben ik nog even langs bij Mystiek gelopen en heb ik een boek over nietsdoen gekocht. Ze blijven er hier op hameren, maar ze leggen t niet goed uit dus ik hoop dat ik er met een boek wijzer van wordt.
Dag 32
Vanmorgen werd ik wakker met verhoging, maar dat is gelukkig in de loop vd dag weer gedaald. Ik heb t uiteraard wel rustig aangedaan en t wandelen en fietsen overgeslagen. Ook fitness leek me geen goed idee en daar waren de therapeuten t gelukkig ook mee eens.
Vandaag heb ik een gesprek met de arts gehad en ik mag blijven en met Hemelvaartsdag heb ik een lekker lang weekend dus daar kijk ik eerlijk gezegd nu al naar uit. Heerlijk 4 dagen lang m’n eigen huissie en beessies.
Vanmiddag ben ik hier naar de kapper geweest en zo te zien is t goed geknipt.
Dag 33, 34 en 35
Het was weer lekker druk vrijdagmiddag dus ik ga voortaan maar met de metro naar huis. M’n ouders nemen dan op donderdagavond de was enzo mee zodat ik niet zoveel hoef mee te slepen. Het is echt vervelend dat de Maastunnel is afgesloten, want voor de deur staat t vanaf een uur of 2 behoorlijk vast.
Het weekend is weer goed gegaan en ik moest alleen een klein beetje te schuiven met m’n middagrust omdat t niet zo uitkwam als gepland.
Ik hoef vanaf morgen niet meer exact bij te houden wat ik allemaal gedaan heb, maar ik moet nu alles van te voren in de agenda van m’n telefoon zetten. Tot en met vrijdag heb ik net ff erin gezet en dit is uiteraard veel minder werk, omdat ik alleen m’n doelen erin hoef te verwerken en de afspraken met de therapeuten.
Dit is trouwens t schema van deze week.
Het is uiteraard niet al te vol en ik heb nu geen fitness meer. M’n inval-fysio van deze week (m’n eigen is een weekje op vakantie) maakt t echter wel goed zo te merken. Ze is echt heel erg gefocust op sporten en we hebben vanmorgen dan ook 20 minuten ge-badmintonned.
Dag 36 en 37
Gisteren had ik alleen maar ergo dus heb ik mezelf de hele dag bezig moeten houden. Het staan vind ik nog steeds moeilijk hier, maar de rest is uiteraard erg makkelijk.
De ergo was erg tevreden hoe ik alles in m’n agenda gezet heb dus das uiteraard weer fijn.
Sinds het badmintonnen eergisteren heb ik al een paar keer blauwe nagels gehad omdat de spieren gewoon te strak staan (denk ik) dus vandaag hebben we met fysio een kwartiertje getafeltennist.
Met de maatschappelijk werkster heb ik t over m’n toekomstplannen gehad en ik zit eraan te denken om, als ik hier klaar ben, bij de politie te gaan werken als vrijwilligster en dan te kijken of ik binnen de politie over kan gaan naar betaald werk.
Het is zolang dat ik “echt’ werk heb verricht dat t me geen slecht idee lijkt om rustig te beginnen. Ik heb sinds ik terug ben in Nederland natuurlijk al verschillend vrijwilligerswerk gedaan, maar ik hoop dat ik t dan eindelijk eens kan volhouden en ermee verder kan gaan.
Dag 38 – 44
Ondertussen zit ik alweer halverwege week 7 en sinds vorige week is er eigenlijk niks nieuws gebeurt. Dit is dan ook de reden dat ik nu toch het gevoel heb dat ik zelf verder kan met de tips en het schema dat ik van Rijndam heb gekregen.
Vanmorgen heb ik dit ook met de maatschappelijk werkster besproken en ze heeft een mailtje naar al m’n therapeuten en dokter gestuurd onder t mom van dat ik denk dat ze me niks nieuws kunnen leren en ik 4 weken eerder wil stoppen. Ik heb uiteraard wel gezegd dat als ze nog met dingen komen die ik zelf niet kan doen, ik wel intern verder ga.
Vanwege hemelvaart mocht ik vanmiddag al lekker naar huis voor een lang weekend dus dat is gelijk een goede test om te kijken hoe t is als ik 4 dagen heb ipv 2 die helemaal volgepropt zitten.
Vanmorgen heb ik met de dokter afgesproken dat ik toch nog 1 week blijf, omdat er toch nog een aantal dingen besproken moeten worden zodat alles goed afgerond wordt. Volgende week is gelukkig maar een korte week dus 4 daagjes meer is nog wel te overzien. Ik ga hier dan ook nog terug voor de dagbehandeling, maar dat zal niet voor de standaard 12 weken zijn. Ik weet nog niet hoe lang het wel zal zijn, maar dat merk ik vanzelf wel. 9 weken is voor mij intern toch ook al meer dan voldoende dus ik zal dat ook wel vlot oppikken.
Afgelopen weekend is echt perfect gegaan dus daar ben ik erg blij mee.
Deze week heb ik al lekker 2x gezwommen en om 4 uur mag ik weer dus dat is wel erg fijn. En gisteren heb ik met individuele sport boogschieten gedaan (iets wat ik heel vroeger wel een paar keer tijdens de zomervakantie op de camping in Frankrijk gedaan heb) en dat ging eigenlijk zo goed dat ik wil gaan kijken of ik bij een club kan zodra ik werk heb en t financieel wat ruimer heb.
En toen was het alweer week 9.
Ik ga dadelijk een stukje rijden en ik heb net alweer 1.5 uur gezeten wat erg goed ging. Het scheelt natuurlijk dat ik een goede bureaustoel heb en ik hoop dat ik dat ook kan krijgen zodra ik een baan heb. Ik heb gisteren een open sollicitatie naar de politie gestuurd en ik ben benieuwd wanneer ik antwoord krijg. Volgende week ga ik langs bij de vrijwilligerswinkel en met een beetje geluk kan ik lekker snel aan de slag.
Afgelopen week is ook weer erg goed gegaan en ik sta nog steeds verbaasd over wat ik allemaal heb bereikt in nog geen 2 maanden. In week 3 merkte ik al dat het werkte en nu ziet het er gewoon naar uit dat m’n doelenschema volledig haalbaar is.
Hier is die nog een keer:
Deze week zou ik beginnen met poliklinisch, maar daar heb ik in overleg met de revalidatie arts toch van afgezien. Het is gewoon te lastig om een passend schema te maken in combinatie met mijn hond, want die moet toch ook naar buiten, en Rijndam zelf. Ik ben tenslotte niet de enigste die revalideert. Nu heb ik t voor mijn gevoel toch niet nodig en had ik er alleen mee ingestemd omdat mijn fysio- en ergotherapeuten er toch op stonden.
Over 4 weken heb ik nu alleen een gesprek met de revalidatie arts om te bespreken hoe het gaat.
Afgelopen dinsdag was mijn laatste gesprek in Rijndam.
Alles gaat nou stukken beter dan t daarvoor ging en ik weet nu hoe ik verder kan dus mijn behandeling is afgerond.
Ik moet zeggen dat ik erg blij ben dat ik het nu achter de rug heb. Het is loodzwaar, maar zeker de moeite waard.
Ik ben in de afgelopen weken trouwens aan een thuiscursus begonnen en ik ben lichamelijk ook een stuk actiever geworden.
Ik kan nu eindelijk weer verder met leven. Pijn zal ik altijd houden, maar ik kan er nu beter mee leven.
Ik ben nu alweer ruim een half jaar verder en ik ga gelukkig nog steeds langzaam maar zeker vooruit.
Heel af en toe heb ik nog een slechte dag en de kou vind m’n lichaam ook niet leuk, maar ik ben sinds afgelopen november gaan hardlopen en ik heb 2 weken geleden zelfs een hula hoop gekocht!
Ik had nooit gedacht dat ik dat ooit zou kunnen.
M’n thuiscursus ging zo goed dat ik me per 1 januari heb ingeschreven bij de kvk en m’n extra slaapkamer is een thuiskantoortje geworden waar ik mensen kan ontvangen en helpen met hun gewichtsproblemen als Gewichtsconsulent.
Al met al ziet m’n leven er steeds positiever uit en ik heb nog een hoop op m’n Bucket List staan dus ik heb nog wel het een en ander te doen de rest van m’n leven.